Custom Search

15 Ιουν 2013

Αναρχία και Δημοκρατία... Είναι οι Αναρχικοί Δημοκράτες; ΟΧΙ!

Θα ξεκινήσω με κάτι που όλοι το ξέρουμε...

Στην Δημοκρατία η Εξουσία πηγάζει από τον λαό, και ασκείται υπερ αυτού...
... ενώ οι Αναρχικοί είναι εντάντι κάθε είδους εξουσίας!
...
Τι είναι όμως Έξουσία;
http://tinyurl.com/l5j3o6z
α. Η δυνατότητα που έχει κάποιος να υποχρεώνει κάποιον άλλο να ενεργεί ή να συμπεριφέρεται με ορισμένο τρόπο.
β. Το δικαίωμα ή η δύναμη που έχει κάποιος να επιβάλλει την υπακοή των άλλων και που μπορεί να βασίζεται σε έθιμα, συνήθειες, κανόνες, νόμους κτλ.

...
Οι Αναρχικοί είναι σαφώς κατά οποιασδήποτε τέτοιας δυνατότητας, δικαιώματος Επιβολής ή δύναμης Επιβολής - εξουσίας.

Αντίθετα στην Δημοκρατία, ο λαός πλειοψηφικά καταχωρεί αυτό το δικαίωμα στην πλειοψηφία, το οποίο ως επιβολή μεταφράζεται σε Νόμους και εκτελείται από αρμόδια όργανα, υπο γενικότερους βέβαια περιορισμούς ως αυτοί έχουν διαμορφωθεί στο πέρασμα του χρόνου (π.χ. η σύμβαση για Ανθρώπινα Δικαιώματα, το Σύνταγμα της κάθε χώρας, κτλ αποτελούν "εξουσία" (επιβαλλόμενες ενέργειες/κανόνες) η οποία έχει διαμορφωθεί συνολικά από διάφορες πλειοψηφίες, στην οποία δεν έχει ούτε καν η πλειοψηφία το Δικαίωμα να αντιταχθεί).

Με άλλα λόγια ο Αναρχικός, δεν μπορεί να είναι και Δημοκράτης, γιατί η Αναρχία είναι κατά της ίδιας της Εξουσίας, η οποία όμως Εξουσία αποτελεί βασικό συστατικό στην Δημοκρατία.

.. Ωστόσο υπάρχει μια και μόνο περίπτωση όπου Αναρχία και Δημοκρατία μπορούν να συμβαδίσουν. Αυτό μπορεί να γίνει, μόνο όταν δεν υπάρχει Επιβολή > Δηλαδή όταν σε μια Δημοκρατία, όλοι οι πολίτες αποδεχτούν ακριβώς τα ίδια πράγματα, παίρνουν τις ίδιες αποφάσεις, συμφωνούν στις ίδιες αντιμετωπίσεις των πραγμάτων, οπότε τότε δεν χρειάζεται κανένας να αναγκαστεί να του επιβληθεί η θέση κάποιου άλλου, γιατί δεν θα υπάρχει άλλη θέση(!). Σε αυτή την περίπτωση δεν χρειάζεται να υπάρχουν ούτε Νόμοι, αφού θεωρούνται δεδομένοι, γνωστοί και τηρούνται από όλους!

.. Στο ίδιο το Αναρχικό indymedia βρήκα μια προσέγγιση σχετικά με Αναρχία και Δημοκρατία ( http://tinyurl.com/kx4fhbt ), η οποία επιβεβαιώνει το παραπάνω σκεπτικό καθώς διαβάζουμε:
- «Οι αναρχικοι πιστευουν στην δημοκρατια της ομοφωνιας!» ... Δημοκρατία της ομοφωνίας! (Εντυπωσιάστηκα!)... Δηλαδή οι Αναρχικοί είναι Δημοκράτες σε έναν ουτοπικό/φανταστικό/παραδεισένιο κόσμο όπου όλοι έχουν την ίδια γνώμη! ... Στο δικό μας κόσμο, στον κόσμο της Δημοκρατία του πλουραρισμού απόψεων και των έντονων διαφωνιών (βλ. θέμα με ΕΡΤ π.χ. - πρόσφατο), οι Αναρχικοί δεν πιστεύουν... Και δεν πιστεύουν γιατί ως διαβάζουμε στο κείμενο:

- «Δεν πρεπει να επιβαλλεται ένα κομματι της αναρχικης κοινωνιας σε καποιο άλλο και είναι ολοφανερο ότι οι αποφασεις πρεπει να συνοδευονται από ομοφωνο ψηφισμα γιατι αλλιως προκυπτει μια ανισορροπια και δημιουργειται συσχετισμος δυναμεων ανικανος να εξυπηρετησει το αναρχικο ιδεωδες».... Με άλλα λόγια, στον πραγματικό κόσμο (εννοώ σε επίπεδο λειτουργίας χώρας - βλ. Ελλάδα), που κανένα ψήφισμα δεν μπορεί να είναι ομόφωνο, το Αναρχικό Ιδεώδες απλά δεν υφίσταται!(!!!)...

Θα ισχυριστεί πιθανότατα κάποιος Αναρχικός, πως οι αποφάσεις μπορούν να είναι ομόφωνες και στον πραγματικό κόσμο, αφού κατά τον Αναρχισμό:
- «Οι αναρχικοι πιστευουν [...] και σε συνελευσεις που δεν ξεπερνουν μερικες εκατονταδες ατομα!»... Οπότε σε μια συνέλευση 5,10,20,100,500 ατόμων για ένα θέμα όντως μπορεί να υπάρχει ομοφωνία (όσο μεγαλώνουν τα άτομα, τόσο μειώνεται η πιθανότητα ομοφωνίας όμως!).... Και τι γίνεται δηλαδή για ένα θέμα που αφορά 10.000.000 άτομα; 10 εκ. Έλληνες;

Την απάντηση στο ερώτημα αυτό, ο Αναρχικός συγγραφέας στο Indymedia που θέλει να μας ενημερώσει για την ιδέα της Αναρχίας, αναφέρει:
- «Οταν λεμε εξουσιοδοτικη αποφαση των συνελευσεων μεσω των ομοσπονδιων της βασης προς τις ευρυτερες ομοσπονδιες εννοουμε ότι οι αποφασεις των εκατονταδων ατομων που συμμετεχουν θα μεταφερονται μεσω κυκλικων δομων που θα επικοινωνουν και θα μεταφερονται τα ομοφωνα ψηφισματα στην κεντρικη ομοσπονδια που καθηκον της θα είναι να υλοποιει τις ομοφωνες αποφασεις των ομοσπονδιων»
... Προσέξτε το τμήμα κλειδί, της φράσης:
- «την κεντρικη ομοσπονδια που καθηκον της θα είναι να υλοποιει τις ομοφωνες αποφασεις των ομοσπονδιων»

Δηλαδή ο Αναρχισμός ξεκινάει από επίπεδο «κολεκτίβας»-ομοσπονδιών λίγων ατόμων που παίρνουν ομόφωνες αποφάσεις, και τις πολλαπλές αυτές «κολεκτίβες»-ομοσπονδίες τις οργανώνει μέσω μιας κεντρικής ομοσπονδίας, η οποία υλοποιεί ΜΟΝΟ τις ΟΜΟΦΩΝΕΣ αποφάσεις(!)... Γιατί αν οι αποφάσεις δεν είναι ομόφωνες, τότε θα υπάρχει Επιβολή απόφασης, άρα εξουσία που έρχεται σε θεμελιώδη αντίφαση με τον Αναρχισμό!

Το εντυπωσιακό όμως εδώ είναι ότι:
- «Σε ότι αφορα την ανακλητη αποφαση των συμμετεχοντων στην συνελευση αυτό σημαινει ότι οποτε οι ιδιοι θεωρουν ότι θιγονται τοτε μπορουν να ανακαλεσουν την αποφαση τους»..
Δηλαδή, όχι μόνο απαιτείται ΟΜΟΦΩΝΗ απόφαση από ΟΜΟΦΩΝΕΣ αποφάσεις «κολεκτίβων»-ομοσπονδιών για να υλοποιηθεί μια απόφαση σε μια Αναρχική κοινωνία (να μην υπάρχει ούτε ένας Έλληνας στην Ελλάδα που να διαφωνεί!), αλλά αν έστω κι ένας αλλάξει γνώμη μετά, η κεντρική ομοσπονδία ωφείλει να ακυρώσει την απόφαση που έλαβε!

...
Από τα παραπάνω είναι σαφές, πως η Δημοκρατία - ως λειτουργικό, ρεαλιστικό πολίτευμα, που στηρίζεται στην έννοια της εξουσία της πλειοψηφίας - δεν μπορεί πραγματικά να έχει καμία μα καμία σχέση με τον Αναρχισμό, παρά μόνο στο ΜΗ ΡΕΑΛΙΣΤΙΚΟ-ΠΛΗΡΩΣ ΙΔΕΑΤΟ ΟΡΙΟ όπου όλοι οι πολίτες θα συμφωνούν σε όλα!...

Μόνο που η Δημοκρατία επινοήθηκε για να λύσει το πρόβλημα στο οποίο οι πολίτες διαφωνούν σε πάρα πολλά ζητήματα και μάλιστα ποικιλοτρόπως, ενώ η Αναρχία αναφέρεται σε ένα πρόβλημα όπου όλοι συμφωνούν σχεδόν σε όλα μεταξύ τους - ένα πρόβλημα που δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει σε κοινωνίες μεγάλου μεγέθους πλυθισμού όπως είναι τα κράτη - π.χ. η Ελλάδα.

Συνεπώς Δημοκρατία και Αναρχισμός (Αναρχία) όχι μόνο είναι αντίθετα μεταξύ τους, καθώς ο Αναρχισμός αντιπαλεύεται το βασικό συστατικό της Δημοκρατίας την εξουσία, αλλά και γιατί άλλο πρόβλημα καλείται να λύσει η Δημοκρατία (συμβίωση μεγάλων κοινωνιών με διαφορετικές απόψεις) και άλλο πρόβλημα λύνει η Αναρχία (συμβίωση μικρών κοινωνιών με κοινές απόψεις).

Και ενώ από όλα τα παραπάνω είναι κατανοητό το πως Αναρχία και Δημοκρατία δεν έχουν κοινά στοιχεία μεταξύ τους, ούτε ως προς το πρόβλημα που καλούνται να επιλύσουν, ούτε ως προς τον τρόπο που το επιλύνουν (μάλιστα εκεί είναι εντελώς αντίθετος!), ο Αναρχικός αρθρογράφος καταλλήγει στο:
- «Ετσι η αμεση δημοκρατια γινεται μια αληθινη εκφανση και προσσεγιση της πολιτικης αναρχιας», διαστρεβλώνοντας την έννοια της Δημοκρατίας ως προς το περιεχόμενο (εξουσία που ορίζει ο λαός) και το σύνολο αναφοράς της (πολυπληθείς κοινωνίες με έντονα διαφορετικές απόψεις), με την έννοια των «ομόφωνων εκτελούμενων αποφάσεων από μια μικρή ομάδα ανθρώπων»..

Και λίγο στην πλάκα τώρα έτσι για το κλείσιμο....

Δηλαδή αν εγώ και δέκα φίλοι μου π.χ. αποφασίσουμε ομόφωνα να βάζουμε 1 ευρώ σε κοινό κουμπαρά κάθε μέρα, κατά τους Αναρχικούς, θα έχουμε πάρει μια Δημοκρατική απόφαση(!)... Και αφού οι Αναρχικοί, μεταξύ τους μόνο, παίρνουν αντίστοιχες Δημοκρατικές αποφάσεις στις διάφορες τοπικές συνελεύσεις που κάνουν για άλλα θέματα που τους αφορούν - και αυτές οι αποφάσεις συμφωνούν με άλλες Αναρχικές οργανώσεις σε άλλες περιοχές (ομοσπονδία!), είναι Δημοκράτες και αυτά που συμφώνησαν πρέπει να γίνουν (πχ να σταματήσει να υπάρχει εξουσία στην Ελλάδα) ... Ασχέτως του αν μπορεί διαφωνεί με αυτούς και το 95% των υπόλοιπων Ελλήνων!... Αφού οι Αναρχικοί είναι Δημοκράτες, αυτοί αφού διαφωνούν, δεν μπορεί παρά να είναι φασίστες ή άτομα που δεν έχουν γνωρίσει ακόμα την αλήθεια και ζουν στο σκοτάδι! Γιατί δεν μπορει.. Η Δημοκράτης θα είσαι, ή φασίστας, ή ακόμα θα κοιμάσαι στο σκοτάδι τον ύπνο του Δικαίου....