Custom Search

4 Ιουν 2011

[Ενημέρωση]: Μια ξεκάθαρη ομιλία, για το χρέος μας, που πρέπει να δείτε!!!

Δείτε την παρακάτω ομιλία στην Βουλή!

Μέρος Α:
http://www.youtube.com/watch?v=CDIxrbkGqIc

Μέρος Β:
http://www.youtube.com/watch?v=PThSJwEkL1A

Την ομιλία μπορείτε να την βρείτε και στα πρακτικά της βουλής:
http://www.hellenicparliament.gr/UserFiles/a08fc2dd-61a9-4a83-b09a-09f4c564609d/es110526.doc

---------------
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Ευχαριστώ, κυρία Πρόεδρε.

Θα έλεγα ότι το ενδιαφέρον της συγκεκριμένης προτάσεως του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, εξαντλείται στο ότι δίνεται η ευκαιρία να γίνει μια συζήτηση για φλέγοντα ζητήματα. Επιτρέψτε μου, λοιπόν, να ξεκαθαρίσουμε ορισμένα θέματα, τα οποία τίθενται απ’ αυτήν την πρόταση, προκειμένου να γίνει σε ένα βαθμό κατανοητό σε όλους μας για τι πράγμα μιλάμε με ακρίβεια: Το χρέος, η σύνθεσή του και η δυνατότητα να χαρακτηριστεί επαχθές και ενδεχομένως να αμφισβητηθεί η πληρωμή του. Τι είναι το χρέος; Το χρέος, όπως ξέρετε, συντίθεται αυτή τη στιγμή από εκδόσεις ομολόγων -ένα κομμάτι του- και τα ομόλογα είναι αξιόγραφα, τα οποία ενσωματώνουν στην πραγματικότητα δανειακές συμβάσεις. Είναι, δηλαδή, μια συμφωνία την οποία έχει κάνει το ελληνικό δημόσιο με δανειστές του, τρίτους, τους οποίους βρήκε στη χρηματαγορά για ένα τμήμα των δανείων αυτών. Για ένα άλλο τμήμα, είναι δάνεια τα οποία δίνονται στο πλαίσιο του μηχανισμού στήριξης, έχουν ληφθεί μέχρι στιγμής και οφείλονται στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο ή στα κράτη, τα οποία χορήγησαν αυτά τα δάνεια. Αυτό είναι το χρέος. Είναι δανειακές συμβάσεις οι οποίες αντικρίζονται σε συγκεκριμένα ποσά. Άλλες έχουν εκδόσεις ομολόγων δημοσίου, άλλες είναι απευθείας υποχρέωση από δανειακή σύμβαση που υπέγραψε το ελληνικό δημόσιο με τους δανειστές του.

Τι να αμφισβητήσουμε ακριβώς απ’ αυτό; Δεν έχω καταλάβει τι να αμφισβητήσουμε απ’ αυτό και σε ποια βάση. Το τι χρήση αυτών των χρημάτων έκανε το ελληνικό δημόσιο, δεν περιέχεται στις δανειακές συμβάσεις, για να μπορέσει να αμφισβητηθεί.

Θα είχε ένα νόημα μια τέτοιου είδους αμφισβήτηση, εάν τα δάνεια ήταν συνδεδεμένα ή για την εκπλήρωση με άλλου τύπου ενοχικές συμβάσεις του δημοσίου. Ήθελα να αγοράσω υποβρύχια, δεν είχα λεφτά, ήθελε να μου πουλήσει η «FERROSTAAL» και μου είπε η «FERROSTAAL»: Μια που δεν έχεις λεφτά, να κανονίσουμε να πάρεις ένα δάνειο το οποίο, όμως, είναι συνδεδεμένο με την αγορά των υποβρυχίων, για να με αποπληρώσεις. Κρίνουμε ότι η βασική σύμβαση της «FERROSTAAL» πάσχει και, αφού πάσχει η σύμβαση της «FERROSTAAL», άρα δεν οφείλουμε και το δάνειο που έχει δοθεί για τη συγκεκριμένη εκπλήρωση υποχρεώσεως. Αυτό το καταλαβαίνω. Υπάρχει κανένα τέτοιο δάνειο στην Ελλάδα; Υπάρχει κανένα τέτοιο δάνειο, το οποίο είναι συνδεδεμένο με τη χρήση των χρημάτων, που έκανε το ελληνικό δημόσιο; Άρα, τι να αμφισβητήσουμε; Πού να το αμφισβητήσουμε; Τι νόημα έχει αυτή η συζήτηση;

Αν εννοείτε από την άλλη μεριά κάτι άλλο, ότι πράγματι υπήρξαν συμβάσεις με καταχρηστικούς όρους, ότι ενδεχομένως υπήρξαν συμβάσεις προμηθειών λεόντειες, ότι υπήρξαν συμβάσεις που τα τιμήματα ήταν δυσανάλογα, βεβαίως αυτό να ελεγχθεί. Θέλετε η «SIEMENS»; Θέλετε τα υποβρύχια; Θέλετε οι προμήθειες αμυντικού υλικού; Θέλετε οι προμήθειες τηλεπικοινωνιακού υλικού; Αυτό το έχουμε πει πρώτοι εμείς. Αυτό να ελεγχθεί. Αλλά τότε δεν ελέγχω το χρέος, ελέγχω τις επιμέρους συμβάσεις, για να βρω ποια ζημία προεκλήθη και εν συνεχεία, μειώνοντας τα τιμήματα των συμβάσεων αυτών, παίρνω τα χρήματα από εκεί και τα δίνω στο χρέος, το οποίο κατεβαίνει. Εκπληρώνω όμως τις υποχρεώσεις μου προς τους δανειστές, οι οποίοι με μόνη αιτία το δάνειο με δάνεισαν, χωρίς να ξέρουν τι θα τα κάνω εγώ αυτά τα λεφτά. Αν εννοείτε αυτό, εμείς έχουμε ζητήσει με κοινοβουλευτικό έλεγχο -τελευταία απαντούσε για το συγκεκριμένο θέμα ο κύριος Υφυπουργός- κατ’ επανάληψη να προσδιοριστεί η ζημία του δημοσίου από συγκεκριμένες συμβάσεις. Και αν πράγματι προσδιοριζόταν η ζημία του δημοσίου, τότε ενδεχομένως θα μπορούσαν και να γεννηθούν αξιώσεις απέναντι σε αυτές τις εταιρίες που αυτές οι αξιώσεις θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για τη μείωση του χρέους. Αυτό άραγε εννοεί ο ΣΥΡΙΖΑ; Μετά βεβαιότητος όχι. Δεν εννοεί αυτό. Αυτό εννοεί ο Λαϊκός Ορθόδοξος Συναγερμός.

Και για να κλείσω αυτόν τον κύκλο, θα πω ότι η αβελτηρία του ελληνικού δημοσίου είναι θεαματική, διότι ως προς τον προσδιορισμό αυτών των ζημιών δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Δεν έχουν προσδιορίσει ακόμα ποιες ζημίες έχουν δημιουργηθεί από αυτές τις συμβάσεις προμηθειών και αντιστοίχως δεν έχουν ασκήσει και ένδικα βοηθήματα, ένδικα μέσα, ως προς την κατοχύρωση των αξιώσεων του δημοσίου. Άρα, το ελληνικό δημόσιο, έτσι όπως εκφράζεται κάθε φορά από την Κυβέρνηση, δεν έχει ενεργήσει σε αυτήν την κατεύθυνση. Εμείς είμαστε που το ελέγχουμε στην κατεύθυνση αυτή. Ξαναρωτάω όμως: Αυτός είναι ο στόχος της συγκεκριμένης πρωτοβουλίας του ΣΥΡΙΖΑ; Δεν είναι αυτός.

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η συγκεκριμένη πρωτοβουλία του ΣΥΡΙΖΑ έρχεται να αθροιστεί στη συνολική θωπεία μίας αντιλήψεως που υπάρχει στον ελληνικό λαό, ότι για κάποιο λόγο, η Ελλάδα έχει έναν εύκολο δρόμο από αυτό το πρόβλημα στο οποίο βρίσκεται και ο εύκολος δρόμος, η εύκολη απάντηση, η εύκολη λύση, που προέρχεται κυρίως από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, είναι να μην πληρώσει τις υποχρεώσεις που έχει ως προς τους τρίτους, η ιδεολογία του μπαταχτσή. Αυτή, λοιπόν, είναι η απάντηση που θέλουν να δώσουμε.

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΛΑΟΣ)

Αυτό, λοιπόν, είναι εκείνο το οποίο ουσιαστικά πρέπει να γίνει σήμερα; Τότε να ρωτήσω κάτι: Τι νόημα έχει αυτή η επιτροπή; Για να μας δώσει και ηθικό επιχείρημα; Ο μπαταχτσής έχει απλά πράγματα που λέει: «Δεν πληρώνω. Δεν πληρώνω, γιατί δεν έχω. Δεν πληρώνω, γιατί δε θέλω. Δεν πληρώνω, γιατί δε μ’ αρέσει. Δεν πληρώνω, γιατί μ’ αδίκησε η “κενωνία”». Για κάποιο λόγοι οι μπαταχτσήδες δεν πληρώνουν. Τι να την κάνουμε την επιτροπή; Αν αυτό είναι το οποίο σε τελευταία ανάλυση επιζητείτε, ας γυρίσουμε να πούμε: «Όχι. Πόσα είναι; Τριακόσια τριάντα, τριακόσια σαράντα; Δεν τα πληρώνουμε».

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΦΑΖΑΝΗΣ: Πολύ κουβαρντάς είστε! Θα πληρώσετε τα πάντα, μπράβο!

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ:
Εμένα, κύριε Λαφαζάνη, με έμαθαν κάτι από το σπίτι μου και μετά μου το έμαθε και ο Αστικός Κώδικας. Υποθέτω όμως, κύριε Λαφαζάνη, ότι αυτό που εμένα με έμαθαν από το σπίτι μου, το έμαθαν και στις περισσότερες οικογένειες αυτού του τόπου: ότι όταν αναλαμβάνουμε μια υποχρέωση, την εκπληρώνουμε. Εμείς αυτό μάθαμε: ότι όταν δίνουμε το λόγο μας, τον τηρούμε και ότι όταν δίνουμε μια υπόσχεση, την εκπληρώνουμε. Εσείς ενδεχομένως μάθατε άλλα πράγματα, υποθέτω. Ίσως προκύπτουν από εκεί.

Αλλά να πω κάτι άλλο; Για να μην κάνουμε μια ηθική διαφωνία, υπήρχε στη Φιλοσοφία του Δικαίου ένα ωραίο ερώτημα: Πρέπει να τηρούμε τις υποσχέσεις μας; Έστω -έλεγε το ερώτημα αυτό στην Ηθική Φιλοσοφία- ότι μπορούμε να ξεφύγουμε χωρίς συνέπειες, πρέπει τότε να εκπληρώνουμε τις υποσχέσεις μας; Και σας διαβεβαιώ ότι ακόμα και μεγάλοι θεωρητικοί στη φιλοσοφία, άνθρωποι της Αριστεράς, ουδείς εξ αυτών απαντούσε σε αυτό το ερώτημα που δεν είχε συνέπειες -προσέξτε τι σας λέω- ότι δεν πρέπει να τις εκπληρώνουμε. Όλοι απαντούν για μια σειρά από λόγους ότι τις υποχρεώσεις μας πρέπει να τις εκπληρώνουμε.

Να σας παραπέμψω -ενδεχομένως τον έχετε ακούσει- σε ένα μεγάλο φιλόσοφο του Δικαίου, τον Ρόναλντ Ντουόρκιν, ο οποίος είναι άνθρωπος της Αριστεράς, δεν είναι άνθρωπος της Δεξιάς ούτε είναι εθνικιστής ούτε είναι κανένας τέτοιος. Αυτός, λοιπόν, έχει κεφάλαια ολόκληρα «Γιατί πρέπει να εκπληρώνουμε τις υποχρεώσεις μας». Αλλά επειδή μπορεί να μην σας αρέσει η Ηθική Φιλοσοφία…

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ: Είναι φιλοσοφικό το ζήτημα;

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Είδατε; Πήγατε κατευθείαν στο επόμενο ερώτημα.

Πάμε στο πρακτικό, λοιπόν. Επειδή μπορεί να μην σας αρέσει η Ηθική Φιλοσοφία ή και να μην σας αφορά, να περάσουμε στο πρακτικό: Το πρακτικό, λοιπόν, είναι το εξής: Να μην πληρώσουμε. Τι να μην πληρώσουμε; Τα 330 δισεκατομμύρια. Γιατί; Γιατί δεν θέλουμε, γιατί δεν τα έχουμε, γιατί δεν μπορούμε, γιατί καλύτερα είναι να μην πληρώσουμε. Μάλιστα. Ποιες θα είναι οι συνέπειες την επόμενη μέρα; Αυτό γιατί δεν το εξηγούμε στον ελληνικό λαό; Οι συνέπειες θα είναι οι εξής: Τα ασφαλιστικά ταμεία έχουν ελληνικά ομόλογα; Έχουν. Από πού θα πληρώνονται οι συντάξεις; Γιατί τα ασφαλιστικά ταμεία χρησιμοποιούν τα ομόλογα για να εξασφαλίζουν τη ρευστότητά τους, για να πληρώνουν συντάξεις. Από πού θα πληρώνονται οι συντάξεις; Από το πουθενά. Οι ελληνικές τράπεζες έχουν ομόλογα του δημοσίου; Έχουν. Από πού εξασφαλίζουν τη ρευστότητά τους οι ελληνικές τράπεζες; Από το ότι δίνουν τα ομόλογα του ελληνικού δημοσίου στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, η οποία τα δέχεται ευτυχώς μέχρι στιγμής, και εξασφαλίζουν τη ρευστότητα και μπορούν όλοι όσοι έχουν χρήματα στις τράπεζες και πηγαίνουν την επόμενη μέρα, βάζουν την καρτούλα, κάνουν την ανάληψή τους και κινείται η διαδικασία. Θα καταρρεύσουν οι ελληνικές τράπεζες, εάν δεν εκπληρωθούν οι υποχρεώσεις; Θα καταρρεύσουν. Προσέξτε τις απαντήσεις που δίνετε εσείς εν συνεχεία. «Τι σημασία έχει;».

Παρεμπιπτόντως, να βάλω ένα άλλο ζήτημα, γιατί το ακούω ως πατριωτικό επιχείρημα αυτό. Αυτό είναι το πιο εξωφρενικό απ όλα: Βεβαίως, θα φάμε και τα λεφτά όσων μας δάνεισαν, όλων εκείνων των Κοινοβουλίων που ψήφισαν για να δανειοδοτηθεί η Ελλάδα. Μάλιστα. Θα τα φάμε και αυτά τα λεφτά. Ακριβώς πώς πρόκειται να αισθανθούν οι λαοί -όχι οι πολιτικοί- οι φορολογούμενοι είκοσι έξι χωρών, των πιο ισχυρών και προηγμένων στον κόσμο, όταν η Ελλάδα πρόκειται να τους φάει τα λεφτά; Πώς ακριβώς πρόκειται να αισθανθούν; Φαντάζομαι όπως θα αισθανόντουσαν και οι Έλληνες και είμαι σίγουρος ότι ουδείς Έλληνας θα το έβρισκε αυτό συμπαθητικό ή διασκεδαστικό. Άρα, εκτός από όλα αυτά, να οδηγήσουμε και τη χώρα στη διεθνή απομόνωση. Και μετά να ακούω τις κορώνες για τη διεθνή ανεξαρτησία και να δω πού θα βρίσκουμε ερείσματα στο διεθνές επίπεδο, προκειμένου να υποστηρίζουμε τα δίκαιά μας, προκειμένου να ακούγεται η φωνή μας, προκειμένου να μας βλέπουν με συμπάθεια, φίλοι, εταίροι, χώρες, με τις οποίες έχουμε προφανώς κοινά συμφέροντα και κοινές πορείες. Να καταλάβω δε αυτό το επιχείρημα πού μας οδηγεί. Μας οδηγεί σίγουρα στη διεθνή απομόνωση.

Πάμε όμως παρακάτω, στα εσωτερικά. Επειδή βεβαίως, δεν θα μπορούν να πληρωθούν οι συντάξεις και επειδή βεβαίως θα καταρρεύσουν οι τράπεζες, υπάρχει μια πολύ καλή ιδέα: Να κρατικοποιήσουμε όλες τις τράπεζες και βεβαίως εν συνεχεία, επειδή δεν θα έχουμε χρήματα να δανειστούμε για να πληρώσουμε τις συντάξεις, να γυρίσουμε στη δραχμή. Κρατικοποίηση των τραπεζών, επιστροφή στη δραχμή και πάρα πολύ ωραία, αφού θα έχουν γίνει όλα αυτά τα συμπαθητικά, η Ελλάδα θα είναι η χώρα που θα έχει ανακαλύψει τη χρονομηχανή: Σε μια ημέρα επιστρέφουμε στο 1950. Μία τηλεμεταφορά, μια άμεση μετακίνηση μέσα στο χρόνο, επιστροφή στο 1950.

Δεν θα πληρώνουμε τίποτα. Θα μείνουμε φυσικά εκτός των χρηματαγορών. Εφόσον θα έχουμε γυρίσει στη δραχμή, είναι τελείως αυτονόητο ότι πρέπει να υπάρξει περιορισμός των κεφαλαίων, γιατί όποιος έχει τα στοιχειώδη χρήματα θα τρέχει να τα βγάλει έξω, όπως γινόταν στο παρελθόν, άρα συναλλαγματικοί αντιστοίχως περιορισμοί και περιορισμοί στη μετακίνηση των κεφαλαίων. Η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε μια ημέρα σ’ ένα μικρό κρατίδιο αδιάφορο, χωρίς καμμία σημασία και βεβαίως, έχει στραφεί σε μια θεαματική φτώχεια.

Τι είναι εκείνο το οποίο θα μπορεί να αγοράζεται με τη δραχμή, που ο συσχετισμός της προφανώς δεν θα είναι 1 προς 340,75, αλλά θα είναι 1 προς 3.500 ή δεν ξέρω πόσο άλλο; Είναι προφανές ότι όλο αυτό, το οποίο αποτελεί την προϋπόθεση της ανάπτυξης σήμερα καταστρέφεται. Και αυτό γιατί;

Γιατί να το κάνουμε αυτό, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι; Αυτό δεν έχω καταλάβει. Ποιο είναι το πλεονέκτημα αυτής της καταστροφικής επιλογής; Θα επανεκκινήσουμε μήπως την οικονομία; Βεβαίως, θα την επανεκκινήσουμε, υπό την έννοια ότι θα αρχίσουμε να φτιάχνουμε τις κατσαρόλες και τους τεντζερέδες που έφτιαχναν το 1950 και θα βρεθούμε σ’ αυτή την ωραία πρώιμη βιοτεχνική ανάπτυξη, από την οποία υποτίθεται ότι θα έπρεπε να έχουμε μετακινηθεί μέχρι σήμερα. Υπάρχει κανένας λόγος;

Ακούστε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, τώρα γιατί πρέπει να τα υποστούμε όλα αυτά. Γιατί δεν πρέπει να περικόψουμε τις δαπάνες του δημοσίου.

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΡΙΤΣΑΣ:
Αφήστε να πούμε εμείς…
ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Γιατί να σας αφήσω; Υποθέτω ότι έχω το λόγο. Πρέπει να σας αφήσω κιόλας; Εσείς πρέπει να με αφήσετε να μιλήσω!

(Χειροκροτήματα από την πτέρυγα του ΛΑΟΣ)

Άρα, λοιπόν, πρέπει να τα υποστούμε όλα αυτά, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, γιατί ένα άτολμο πολιτικό σύστημα δεν κοιτάζει να κάνει τόσο απλά πράγματα όπως: Έχω έναν προϋπολογισμό, θέλω να φτιάξω πρωτογενή πλεονάσματα. Κύριε Υπουργέ, κύριε Υφυπουργέ, θα πάρουμε τα νούμερα έτσι ώστε να φτιάξουμε πρωτογενή πλεονάσματα και θα κάνουμε αυτό που πρέπει να κάνουμε, ό,τι είναι εκείνο που χρειάζεται.

Εκείνο που χρειάζεται, δεν είναι να βαρύνουμε και άλλο την αγορά με περαιτέρω φορολογία. Εκείνο που χρειάζεται είναι, αυτοί, που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία αυτής της κατάστασης στην Ελλάδα και για τα ελλείμματα, να ακολουθήσουν μια ανάδρομη πορεία με προσοχή, με κοινωνικά δίκτυα τα οποία θα προστατέψουν όσους θα πληγούν απ’ αυτό, κατά το δυνατό, αλλά σε μια κατεύθυνση ρεαλιστικής μειώσεως των δαπανών του δημοσίου.

Αυτό είναι όλο και όλο που πρέπει να γίνει. Αν αυτό σημαίνει ότι μπορεί να πειραχθεί το μισθολογικό, να πειραχθεί το μισθολογικό. Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να κλείσουν οργανισμοί, θα κλείσουν οργανισμοί. Αν αυτό σημαίνει ότι πρέπει να επανεξεταστούν τα προνοιακά ώστε να εξορθολογιστούν και οι κοινωνικές μεταβιβάσεις να βρουν πραγματικές αντιστοιχίσεις, θα γίνει αυτό.
Καταστρέφεται αυτός ο τόπος γιατί δεν τολμάει η Κυβέρνηση να κάνει αυτό. Θα υποστούμε αυτή την τεράστια καταστροφή…

(Στο σημείο αυτό κτυπάει το κουδούνι λήξεως του χρόνου ομιλίας του κυρίου Βουλευτή)

Θα μπορούσα να έχω τριάντα δευτερόλεπτα ακόμα, κυρία Πρόεδρε;

ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ (Βέρα Νικολαΐδου): Ολοκληρώστε, κύριε συνάδελφε.

ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ ΒΟΡΙΔΗΣ: Κινδυνεύουμε, λοιπόν, να υποστούμε αυτή την καταστροφή, γιατί δεν υπάρχει το πολιτικό θάρρος να ειπωθούν αυτά.

Επιτρέψτε μου μια κουβέντα. Την τοποθέτηση του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος τη βρίσκω τετράγωνη και καθαρή. Καταλαβαίνω πολύ καλά τι λέει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος. Αυτό είναι ότι θέλει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος να κάνουμε κομμουνισμό. Φυσικά, ποιο χρέος έχει νόημα σε ένα κομμουνιστικό καθεστώς; Φυσικά, τι δουλειά έχουν οι τράπεζες; Φυσικά, τι μας ενδιαφέρουν τα ασφαλιστικά ταμεία; Φυσικά, τι μας ενδιαφέρει το διεθνές καπιταλιστικό σύστημα; Φυσικά, τι μας ενδιαφέρει όλο αυτό το πλαίσιο της παγκόσμιας λειτουργίας; Δεν υπάρχει και η Βόρεια Κορέα στον κόσμο; Βεβαίως και υπάρχει. Σιγά που δεν υπάρχει!

Εγώ λοιπόν καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά τι λέει, σε αντίθεση με το ΣΥΡΙΖΑ που δεν καταλαβαίνω τι λέει. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος καταλαβαίνω τι λέει. Η Ελλάδα να γίνει Βόρεια Κορέα. Μάλιστα. Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος το καταλαβαίνω. Το ερώτημα μετατίθεται. Ο ελληνικός λαός όμως θέλει η Ελλάδα να γίνει Βόρεια Κορέα; Αυτό είναι το ερώτημα.

Θέλει η Ελλάδα να κάνει κομμουνισμό; Αν δεν θέλει, έχει ένα δρόμο. Η Ελλάδα να γίνει μια χώρα ανταγωνιστική, παραγωγική, σοβαρή, αξιοπρεπής, δυναμική, δηλαδή μια κανονική χώρα μέσα στην Ευρώπη και τον κόσμο. Και αυτό είναι που πρέπει να διεκδικήσουμε
Ευχαριστώ πολύ.

(Χειροκροτήματα παρατεταμένα από την πτέρυγα του ΛΑΟΣ)